I byen Pirna gav regnet seg, og vi såg mykje lettare på livet. Vi ville ikkje sykla inn i storbyen Dresden, der vi har vore før, men svinga vestover før vi kom inn i byen. Vi tenkte å følgja Lockwitztal, men trafikken på vegen gjennom dalen var stor, og difor svingte vi av til høgre. Då måtte vi sykla opp nokre bratte stigningar, der det var lite  trafikk. Til høgre hadde vi flott utsyn over byen Dresden. Vi sykla fram til ein campingplass ved den oppdemde innsjøen Malter Stauseee. 

Neste dag vakna vi til eit flott ver og skinande sol. Eg skjøna at krisesteminga som vermeldinga på RTL formidla, skulle ein ikkje la seg påverka av. Ved Malter Stausee går det ein vakker jernbane, endå ein smalsporbane med damplokomotiv som er i dagleg drift. Kring år 1900 valde Sachsen å byggja smalsporte sidebanar i det vanskeleg terrenget. Slike banar kunne byggjast billegare. Weißeritzbahn, som banen ved Malter heiter, er framleis den dag i dag i drift, på 75 cm sporvidde og med damplokomotiv. (Banen vart øydelagd av flaumen i 2002) Banen fungerer som ein forstadsbane til Dresden. I den trange dalen langs elva Weißeritz er det knapt nok plass til bane og ein smal vandringssti. Eg sykla på stien fram til Rabenauer Grund, slik at eg kunne fotografera toget i spennande landskap. Turid ville oppleva toget frå innsida. I Rabenauer Grund møttest vi og hadde vår daglege Radler før vi reiste attende til campingplassen.

No var vi komne inn i Erzgebirge. Dette er eit fjellområde med mykje bergverk, mange borger, med smalsporte jernbanar og leiketøysfigurar av tre. Men fjella og dei bratte stigningane var det største problemet vårt då vi sykla vidare vestover. Alle elvane renn nordover, og dei elvedalane måtte vi kryssa. Det gjekk bra ned i dalane, men det var tungt å klatra opp på andre sida. Då såg vi med misunning på Sachsenmagistrale, som jernbanen mellom Chemnitz og Dresden heiter. Banen går over dei djupe dalane på elegante bogeviaduktar. 

Til slutt stod vi oppe på det siste høgdedraget og visste at no var det berre å siga med syklane ned i Lössnitztal, og den dalen trong vi ikkje å klatra opp av. Nedover langs elva Lössnitz kom vi forbi ein fabrikk som lagar typiske erzgebirgiske leike- og pyntesaker av tre. Utanfor fabrikken stod ein "Räuchermännchen" i svært stort format utstilt. "Räuchermännchen" vert bruka som juledekorasjon. Inne i trefiguren kan du plassera eit spesielt lys, og når du tenner på lyset, gjev det røyk frå seg. Røyken stig opp gjennom munnen på "Räuchermännchen"

Vi kunne sykla vidare nedover i Lössnitztal. Slike elvedalar er fine å sykla i. Vegen følgjer elva og har ingen bratte stigningar. Vegen er svingete, slik at trafikken er liten, og noko som er viktig om sommaren; langs vassdraget  er det tett skog som gjev mykje skugge. Frå Lössnitztal gjekk turen vidare ned gjennom Flöhatal. Ved Hetzdorf hadde Sachsenmagistrale tidlegare gått over dalen på ein imponerande viadukt. I 1991 vart jernbanen lagd om og førd over dalen på ei funksjonell og uinteressant betongbru. Under den gamle Hetzdorferviadukten kom Gerald Hummel syklande oss i møte. Det vart eit hjarteleg gjensyn, og Gerald var vel utstyrt for høvet. Han hadde med seg champagne som vi skålte i. 
 

Sør for Chemnitz, i Klaffenberg førde Gerald oss til eit imponerande slott med vollgrav. Ein dag vart vi frakta til Jöhstadt ved grensa til Tsjekkia. Vi sykla så langs elvane Pressnitz og Zschopau attende til Niederwiesa. Det var Uschi som var sjåfør på denne turen, og fordi ho måtte køyra bilen heim att, kunne ho ikkje vera med på sykkelturen. Pressnitztal er særleg interessant, for her gjekk det ein smalsporbane tidlegare. I 80-åra la styresmaktene i DDR ned banen, og fordi dei var redde for protestar, vart jernbanen fjerna raskt og effektivt - med helikopter.  Dette hadde det fattige DDR råd til! Etter omveltinga i 1989 er ca 1/3 av Pressnitztalbahn bygd opp att på fritida av interesserte folk. Arbeidet er veldig fint gjort med mykje kjærleik til smalsporbanen. Stasjonane ser mykje vakrare ut no enn dei gjorde på postkort frå 80-åra. På dei nedre 2/3 av banen er det bygt ein idyllisk sykkelveg.  Langs elva Zschopau såg vi borger og slott men og ting som ikkje er så kjekke; ved Chemnitz var det tidlegare mykje tekstilindustri, og no stod alle fabrikkbygningane der tomme og forfalne. Etter at grensa mot vest vart opna, gjekk heimemarknaden i DDR til grunne, og folk i Aust-Tyskland kunne ikkje arbeida på same lønsnivå som asiatisk arbeidskraft. 

Etter ei veke måtte vi reisa frå Gerald og Uschi. Etter samråd med Gerald skulle vi ikkje følgja Zschopaudalen mot nord, fordi det ikkje var nokon samanhengande veg langs elva. Gerald følgde oss 10 km, fram til borga Sachsenburg. Så tok vi til på siste etappe av sykkelturen - attende til Berlin, og no var Turid og eg åleine att. Dette var ein veldig varm dag med temperaturar over 30 °.  Zschopau-elva renn ut i elva Mulde, og langs Mulde går Mulderadweg nede i elvedalen utan bakkar. Mulde var altså mykje betre å sykla langs enn Zschopau. I varmen er ikkje ein sykkel den verste plassen å sitja på. Vinddraget verkar avkjølande.

Neste dag var like varm. Det var ein laurdag. Heldigvis hadde vi vit til å kjøpa inn mat i ein by vi kom gjennom tidleg på dagen. I Tyskland stengjer matvarebutikkane ved middagstid om laurdagen. Om sundagen var ingen butikkar opne. Dette er stikk motsett praksis av det som har vore utviklinga i Skandinavia. Kven er det i Tyskland som går inn for å verna helgefreden? Kyrkja, fagforeiningane eller eigarane av vertshus? For tursyklistar hadde det vore lettare med matvarebutikkar som praktiserer svenske og danske opningsrutinar, men på den andre sida har dei tyske helgefredsvanane visse føremoner; i Tyskland er det ikkje tillate å køyra lastebil i helgene. 

Utan å følgja noka sykkelrute, følgde vi småvegar over Dablener Heide. Mot kvelden kom vi fram til ein by med eit langt namn som Gneisenaustadt Schildau. Byen heiter eigentleg Schildau, men fordi ein stor preussisk general med namn Gneisenau var fødd her, har byen dette lange namnet offisielt, sjølv om byen ligg i Sachsen, og sachsarane ikkje er så veldig glad i preussarane. I denne byen bur Schildborgarane. Det er dei som har den tvilsame æra av å vera molbuar i Tyskland. Molbuhistoriane som vi kjenner, og som skal koma frå Danmark, stammar eigentleg frå Schildbürgerstadt Schildau. Det var die Schildbürger som var først ute med historia om då dei måtte senka kyrkjeklokka fordi dei var redde at fienden skulle koma til byen, og for å finna klokka att, sette dei eit merke på båten. Eller historia om då dei hadde gløymt å laga vindauge i rådhuset sitt, og dei måtte bera inn lys i sekker. Så kan vi innbilske nordmenn gjera oss tankar om kvifor vi må henta molbuvitsar frå Danmark.

På morgonkvisten på campingplassen i Schildau kom det lyn, torden og kraftig regn. Om morgon hadde vi nokre kraftige regnbyer, som snart slutta. No var temperaturen meir slik vi ville ha det.  Ved Torgau nådde vi elva Elbe. Torgau er kjent frå krigshistoria. Der møttest amerikanske og russiske styrkar i mai 1945. Frå Torgau var det naturleg å følgja Elberadweg  vidare mot nord. Elberadweg er ei veldig populær sykkelrute, slik vi konstaterte då vi sykla på denne sykkelvegen sør for Dresden. På neste campingplass møtte vi ein dansk familie som hadde reist med tog til Praha, og derifrå hadde dei sykla heimover, heile tida på Elberadweg.